ยามเช้า ที่แสนสดใส
แสงสว่างลอดออกมาจากหน้าต่าง
ส่องมาแยงตาของฉัน

ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงนกร้อง
บิดขี้เกียจสักที สองที
เช้านี้ช่างสดชื่นจริงๆ

ฉันเดินไปที่ห้องน้ำ และมองหน้าตัวเองในกระจก

ผู้หญิงในกระจกยิ้มให้ฉัน ช่างดูสดใส
อะไรทำให้เธอดูสดใสได้อย่างนี้นะ

ฉันคิด ทั้งๆที่รู้ว่าผู้หญิงในกระจกนั้น คือฉันเอง
แต่ก็ยังอดคิดไม่ได้อยู่ดี

วันนี้ใส่เสื้อสีเหลือง กับกางเกงขาสั้นตัวโปรดดีกว่า
เตรียมของใส่กระเป๋า คงไม่ลืมอะไรแล้วล่ะ

ฉันเดินออกจากห้อง ..

ได้ยินเสียงประตูของเพื่อนข้างห้องปิดลง
ฉันหันไปยิ้ม และได้รับยิ้มจากเขาตอบมา

ฉันปิดประตูห้องลง
เราเดินไปเจอกันอีก ที่หน้าลิฟ

ฉันยิ้มให้เขาอีกที แต่ครั้งนี้เขาไม่ยิ้ม
ถามฉันว่า '' จะออกไปไหนหรอครับ ''
'' ไปถ่ายรูปค่ะ ''
'' ขอให้ได้รูปสวยๆเยอะๆนะครับ ''
'' ขอบคุณค่ะ ''

ลิฟมาพอดี การสนทนาสิ้นสุดลง
เรายิ้มให้กัน ก่อนออกจากลิฟ

'' โชคดีนะคะ '' ฉันบอก ก่อนเดินแยกกัน

ฉันเดินไปเรื่อยๆ เพื่อไปขึ้นรถไฟใต้ดิน
ไปไหนดีนะวันนี้

ไปเรื่อยๆแล้วกันเนอะ

ฉันนั่งรถไฟไปเรื่อยๆ ผ่านไปแล้วหลายสถานี
จนถึงสถานีหมอชิต สุดสายแล้วนี่นะ

ลงจากสถานี ฉันเดินถ่ายรูปไปเรื่อยๆ
เวลาก็ผ่านไป ..

'' เจอกันอีกแล้วนะครับ ''

เสียงที่คุ้นหู เหมือนเพิ่งได้ยินมาไม่นาน
ฉันหันกลับไปตามเสียงนั้น

'' อ้าววว เจอกันอีกแล้วจริงๆด้วยค่ะ มาทำอะไรคะ ''
'' ผมมาหาเพื่อนครับ ''
'' อ่อ คะ ''
'' จะกลับแล้วรึยังครับ กลับด้วยกันไหม ''
'' ค่ะ กลับด้วยกันก็ได้ค่ะ''

เราเดินไป คุยกันไป

เขาชื่อ '' น้ำใจ ''ค่ะ
เขาเป็นคนที่ คุยสนุก
และสุภาพมาก

ตลอดทางที่เราคุยกัน
ฉันได้แต่ยิ้ม ในสิ่งที่เขาเล่า

เราเดินคุยกันไปถึงหน้าห้อง
'' ขอบคุณนะคะ ที่วันนี้กลับด้วยกัน ''
'' ผมก็เช่นกันครับ ''

เสียงประตูของฉันและเขา ปิดลงพร้อมกัน

เห้อ วันนี้เหนื่อยจังเลย
ฉันอาบน้ำ และยิ้มให้ตัวเองในกระจกเช่นเคย

ฉันนอนลงบนเตียงด้วยความสบาย
เตียงนุ่มๆ หมอนที่ฉันหนุนทุกวัน
กับผ้าห่มอุ่นๆ เปิดแอร์เย็นๆ
ฉันหลับไป โดยที่ไม่รู้ตัว

วันนี้ของฉัน สิ้นสุดลง

~

ผมตื่นขึ้นมา เพราะเสียงนาฬิกาปลุก
วิ่งไปเข้าห้องน้ำอย่างเร่งรีบ
ผมเริ่มที่จะแปลงฟันก่อนอาบน้ำ
วันนี้ผมจะใส่ชุดที่เตรียมไว้เมื่อคืน

ผมเปิดประตูออกไป ไม่เจอใครเลย
แต่เมื่อผมปิดประตูลง
ผมก็ได้พบกับผู้หญิง ผมยาวและหยิกด้วยการดัด
เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่สวย แต่เธอดูสดใส และน่ารัก

เธอยิ้มให้ผม ยิ้มของเธอ ทำให้ผมเหมือนถูกต้องมนต์
แต่ผมก็ยิ้มตอบเธอในทันใด

เราไปเจอกันอีกที ที่หน้าลิฟ
เธอยิ้มให้ผมอีกแล้ว
แต่ผมอยากรู้ ว่าวันนี้เธอจะไปไหน
ผมเลยถามเธอ วันนี้เธอจะไปถ่ายรูป

เราแยกกัน ที่หน้าลิฟ ผมและเธอยิ้มให้กัน

ผมเดินไปซื้อของให้เพื่อน
ก่อนที่จะไปนั่งรถใต้ดิน

รถมาพอดี ผมเลือกที่จะยืน
ผมยืนริมหน้าต่าง มองกำแพง ที่รถวิ่งผ่านไป
สถานี หมอชิต ผมเลือกลงที่สถานีหมอชิต

ผมเจอเพื่อน ที่ไม่ได้พบกันมานาน
ผมพามันไปกินข้าว
เย็นแล้ว ผมจึงขอตัวกลับบ้าน

ระหว่างทางที่จะไปขึ้นรถ
ผมเห็นผู้หญิง ลักษณะเหมือนเพื่อนข้างห้องผม
ผมเดินใกล้เข้าไป จึงแน่ใจว่าใช่เธอแน่
ผมทักเธอ และชวนเธอกลับบ้านด้วยกัน

ระหว่างทาง เราคุยกัน

เธอเป็นคนยิ้มเก่ง
ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
และเธอเป็นคนที่น่าค้นหามาก
เธอชื่อ รักยิ้ม ครับ

เราเดินไปพร้อมกัน จนถึงห้อง
เธอกล่าวขอบคุณ ที่ผมกลับพร้อมกับเธอวันนี้
ผมก็รู้สึกอยากขอบคุณเธอเช่นเดียวกัน
ที่ทำให้ทางกลับวันนี้ของผม ไม่เงียบเหงาอย่างเช่นเคย

ผมเดินเข้าห้อง ไปนั่งบนโซฟา
และกำลังคิดถึงเธอ รักยิ้ม
ผมคิดถึงยิ้มของเธอ คิดถึงเรื่องที่เราเจอกัน
เธอทำให้ผมเพ้อ
เธอจะรู้ไหมนะ ว่าเวลาเธอยิ้ม โลกนี้สดใสเพียงใด

จากนั้น ผมเดินไปอาบน้ำ
ผมส่องกระจก และผู้ชายในกระจกคนนั้น
ทำไมนายถึงตกหลุมรักใครง่ายจริงนะ

ผมอาบน้ำเสร็จ จากนั้น ผมเดินไปที่ที่นอน
ล้มตัวลงนอนอย่างสบายใจ

แล้วผมก็หลับไป โดยที่ไม่รู้ตัว

วันนี้ของผม สิ้นสุดลง

พบรัก

ไม่ได้เจอกันนาน .คิดถึง

ไม่รู้ว่าทำไม เปิดมาที่นี่ทีไร

ทำให้เรารู้สึกอุ่นใจได้อย่างประหลาด

รู้สึกส่วนตัวดีจัง เหมือนได้มาพักตากอากาศ

เห้ออออ .

ไม่ต้องมานั่งปั้นหน้า ทำตัวให้ดูดีตลอดเวลา

ยืดแข้งยืดขา ได้อย่างสบายใจ

เหนื่อยเนอะ เหนื่อยกับปัญหาทั้งหมดทั้งมวล

ขอมาพักผ่อนที่นี่ละกัน

นอนบนเตียงนุ่มๆ ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นๆ

หมอนไม่บางไม่หนาไป หมอนข้างสักอันก็ดี

เปิดแอร์เย็นฉ่ำ ด้วยนะ

คงต้องไปจัดที่ทางก่อนล่ะ

ไม่ได้มานาน อะไรๆก็คงยังไม่ชินสักเท่าไหร่

สวัสดี .

เสาร์ ๒ทุ่มครึ่ง
(เพชรดา)